Storytelling is het onderwerp waar meningen het hardst klinken en structuur het zachtst. In Utrecht wisselt de zaal van wintercijfers naar zomerkick-off zonder dat het woord ‘verhaal’ verdwijnt. Dit artikel beschrijft hoe wij het verhaal lezen: niet als clubkalender, maar als besluitvenster op de week waarin de zaal ligt.
Oefen dit in de module Leiderschapstaal. De openingsles staat in Executive Spreken.
Heldere winterdagen in Utrecht: kwartaalcijfers, reorganisatie, OR-ronde. Dunne belofte van ‘inspirerend verhaal’. Wie dan een anekdote van acht minuten koopt, vist een billboard. Soms werkt een billboard — als de anekdote het besluit draagt. Als startpositie is het zelden de beste les.
Na de lente, bij vroege kick-offs of in de najaarsomwoeling: wisselzalen. Andere hiërarchie, andere tijd, ander risico. Het verhaal moet op twee minuten nog een silhouet van het besluit hebben. Wij controleren dat door de anekdote te schrappen tot het verdwijnt achter marketing. De week waarop de zin verdwijnt, is uw maximale vrije anekdote zonder giswerk. Die week noteert u, niet de slogan op de uitnodiging.
‘Altijd een verhaal’ behandelen wij als logistiek tot het tegendeel op díé zaal blijkt. De academie meet met oor en timer, niet met verpakkingen. Wie anekdotes verzamelt zonder die test, heeft een album, geen spreekplan. Een album mag thuis. Aan het gestoelte telt het venster dat overblijft als het licht op de zaal is.
Noteer per sessie: week, zaal, tijd, of de anekdote het besluit droeg, contacten (of de zaal tegenviel). Na vijf sessies ziet u een patroon dat sterker is dan een forumdraad. Dat logboek is huiswerk. Wie het niet bijhoudt, mag blijven anekdoteren. Wie het bijhoudt, mag minder vertellen en beter vragen. Dat is groei.
Tegenlicht bij een julihitte op de Oudegracht verandert de les nog eens. Een verhaal dat van buiten stevig is en van binnen al meelachtig, blijft langer een val. Wie alleen de zijkant van de zaal beoordeelt, mist die as. Draai de anekdote in de hand, ruik aan het besluit, voel de tijd. Daarna pas ‘kiezen’. Dat ritueel duurt twintig seconden en voorkomt een seizoen verkeerde openingen. Doe het in de voorbereiding, niet in de reclameverlichting van een coachingsboek.
Wij eindigen verhaallessen altijd met één beperking: maximaal één anekdote per twaalf minuten. Wie er drie meeneemt, kiest niet, hij schuift. De beperking is de les. De timer is het huiswerk. Na drie weken mag u een tweede anekdote toevoegen, mits het logboek een gat toont en geen zin. Een gat is een zaal zonder besluit, geen verveling.